De toneelacademie van Maastricht biedt een opleiding aan voor performers die willen werken buiten het klassieke regisseur-acteur stramien. Je zet jezelf op scène als jezelf. Je zoekt de grenzen op van het theatermedium, flirt met hedendaagse kunst en cabaret. Via improvisaties en een doorgedreven training, leer je omgaan met oude en nieuwe theatervormen. Aanvankelijk samen met de andere opleidingen. Je traint de expressiviteit van je lichaam en je stem. Je leert werken met camera’s, geluid en nieuwe media. In projecten maak je kennis met de meest uiteenlopende theaterconcepten, performances, speelstijlen en media. Je stippelt een eigen creatief traject uit. Jezelf te kijk zetten vraagt lef. Je bent zelf het vertrekpunt van je performance. Dat vraagt een behoorlijke portie doorzettingsvermogen. Inspiratie is je vak.
In de theorielessen maak je kennis met de theatertraditie en ons cultureel verleden. Je slaat de brug met het heden. Je denkt kritisch na over ontwikkelingen in de kunsten. Wat is de relevantie van de performer, nu? Wat kunnen nieuwe media betekenen in je werk als performer? Je leert je eigen visie te onderbouwen.
Samen met je studiebegeleider stippel je een eigen studieroute uit. Je loopt verschillende stages. Je speelt voorstellingen in Nederland en daarbuiten. Waardoor de stap naar het beroep nog maar een klein sprongetje is. De docenten van de toneelacademie staan met minstens één been in de actieve kunstenpraktijk van Nederland of Vlaanderen. Ze gaan de uitdaging aan om met jonge performers, nieuwe paden uit te zetten. In oefeningen, improvisaties, kleine perfomance acts, multimediale performances... De eindbestemming is steeds jouw vertelkracht als performer.
_Lessen_
|
Peter Vandemeulebroecke, student vierdejaar:
‘Performance’, dat is engels.
Men heeft het maar te vertalen. Er zijn genoeg woordenboeken aan gewijd.Daar maak ik geen woorden aan vuil, integendeel, ik hou ze liever proper. Als ‘die theatrale werkelijkheid’ nu eens een dorp was, als die van vroeger. Waar de soldaten dan ten tonele trokken om meer land te veroveren. En de bewoners verder deden met maaien, zaaien en zeiken dat het slecht weer is. Die soldaten, toen, die deden dat goed. Die gingen lijnrecht tegenover mekaar staan, elke partij met de doelstelling te veroveren. Land, nieuwe grond, heerlijke humus, beregrote bomen, van alles. Zij liepen naar elkaar toe en deden mekaar dood. Die eerst linie, die eerst lijn zotten die hun leven op het spel zetten, net te ver gaan, en daar door nergens meer gaan, die vol trots en interesse willen ‘veroveren’. Dat zijn performers. Zij gaan als eerste. Zij gaan prat, of plat.En in beide gevallen weet men waar men aan toe is. Achteraf, als het pad geleid is, het vlak geëffend. Als het veilig is, de slag is geslagen, de bom de boom geveld heeft. Dan, dan groeit het dorp. De bewoner breidt uit. En baart om te bewonen. En dat, dat is het verschil tussen acteren en performen.
 |
